Saygın bir yabancı bilimsel dergide, bedenimizi oluşturan yaklaşık yüz trilyon hücrenin her birinde her an yaşanan ‘düzensizliği ve düzeni’ anlatan bir makale okumuştum.

Yazar, tek bir hücredeki dev organizasyonu bize anlatabilmek için bir benzetme yapmıştı: Gözümüzün önüne kalabalık bir metropol getirmemizi istiyordu. Bu metropolde sabahın ilk ışıklarının gözükmesiyle beraber insanların ve araçların koşuşturmaca içerisinde nasıl yaşama akmaya başlamalarını tahayyül etmemizi istiyordu.
Evet, metropolde işin içinden çıkılamayacak kadar şiddetli bir kaos günün başlamasıyla etrafa hakim olmakta ve arabalar ile insanların düzensiz maratonu başlamaktadır. Araçlar ile insanların çoğu farklı yöne gitmekte ve adeta her şey arap saçı gibi karışık gözükmektedir. Ancak karışıklığa rağmen insanlar ve araçlar belli bir amacı da taşıyorlardı aynı zamanda.
Günün ilerleyen vakitlerinde metropoldeki bu kaotik akış genişleyerek devam etmektedir. Nihayet akşam olmuştur ve bu düzensizliğe rağmen sistem halen tıkır tıkır çalışmakta ve baş döndürücü tempo aksamamaktadır.
Geceleyin tüm metropol uykuya çekilince de derin bir dinginlik ve tam bir düzen hakim olmaktadır.
Sadece hücrelerimizde bu olaylar böyle cereyan etmekte değildir, ayrıca mikro ve makroevrendeki tüm galaksiler, yıldızlar, atomaltı parçacıklar düzensizlik içinde bir düzendedir. Hayatımızda kaos olarak gördüğümüz her şey aslında mükemmel bir düzeni barındırmaktadır.