Bi sohbette duymuştum, hatırlayamıyorum kimin söylediğini, nasıl söylediğini. Ama üzerinde uzun uzun düşündüm. Yüce yaradan son peygamber ile bir kitap yollayacak ve herkeze hitap etmeyecek. Risaleler, marifetnameler, bilmemneler ile desteklenecek. Çok düşündüm, kafamı çok kurcaladı. Yani öyleki ben 26 yaşındayım, insan kendisiyle başbaşa kalınca çok düşünür, ben yıllarca düşündüm belki. Bu kadar tefsirler bilmemneler niçin? Çünkü biz kuranı anlayamayız, çünkü yalnız mübarek zatlar anlar, onlar okur. Ve kesinlikle arapça okunur. Anladım ki, Allahın tek kurtuluş olarak bizlere sarkıttığı ip, ve bize sımsıkı tutmamızı öğütlediği bu KURAN, anne sütü gibidir. Ama bütün bu tefsirler falan, ya da arapçanın kutsallığı, sadece bizi ondan uzaklaştıran şeytani vesveseler. Ancak insan bir sarıldı mı, rahmet öyle tatlı gelir ki, aşık olursunuz, bırakamazsınız o nu. İster doktor olun, ister kapıcı, ister mühendis, ister işçi, ister köle ister özgür hiç farketmez. Sadece Allahın kulu olun, ve aklınızı biraz çalıştırın. Kuran gerçekten anne sütü gibi. Çünkü anne sütü, bebeğe ilk doğduğunda alması gereken besin maddelerini verir, bir haftalık olduğunda ya da altı aylık yada iki yaşında. Süt bebeğin ihtiyacı neyse ona göredir. İşte kuran da budur. Herkesin kalbini biyerinden yakalar. Böyle bir kitabın benzeride ortaya koyulamaz elbette. Mucize de budur. Okuduğum çoğu kitabın içeriğini hatırlamam, bazılarının adını, yazarını bile hatırlamam, ama o nun her kelimesi hatırımda. Onu okuyacağım zamanlar heycanlanıyor, bir sevdiğimi bekler gibi bekliyorum. Velhasıl Kuran ennnnn güzel nimettir. O nu okuyunuz. Ayrıca şunu söylemek isterim, kurandakidin kitabıyla karşılaşınca yalnız olmadığımı gördüm ve çok mutlu oldum. Bu çok kelimesinin altını çizmek isterim. Hürmetler...