Dünya hayatıyla ilgli zevklere ve uğraşlara, dinin öngördüğü hayattan daha çok önem atfedene “ehli dünya” denmektedir. Ehli dünya, dünya hayatında hep yukarıya bakar: Hedefi kendi yukarısındaki zenginler kadar zengin, yakışıklılar kadar yakışıklı, itibarlılar kadar itibarlı olmaktır. Ehli dünya ahirete yönelik işlerde ise hep aşağıya bakar: Falanca sahtekar, ben demek ki daha iyi durumdayım; falanca katil, ben daha iyi durumdayım der. Böylece dini açıdan kendini yeterli görür ve eksiklerini düzeltmeye gayret etmez.

Oysa bunun tam tersi daha güzel değil mi? Dünyevi işlerde alttakilere bakıp şükretmek, ahirete yönelik işlerde ise kendimizden iyi örneklere bakıp kendimizi geliştirmeye çalışmamız daha doğru olmaz mı?