Uykumuzdan dünyaya diriltildiğimiz her gün, biz insan oğlu kaybettiğimiz cenneti arıyoruz. Adem ile Havva cennetten kovulduğundan beri bunu özlemle yapıyoruz. Onları sakın kimse eleştirmesin onlar bizi temsil ediyorlar. Bizde onların yerinde olsak bizde defalarca cennetten atılmıştık zaten her gün atılıyoruz günah işleyerek. Oraya ancak temiz olanlar girer günah işlemeyi durduranlar girer. şeytan hala bizi her gün kandırıyor. Türlü tuzakları var herkes şahittir. bzide he gün o oltaya takılıyoruz. Onun kini bize çok kuvvetli bizi bir kaşık suda boğacak kadar çünki bizim yüzümüzden onunda cenneti Allahla olan dostluğu bitti. onun geçmişi geleceği bizim (belki kendinin kibiri) yüzümüzden gitti.
İşte şimdi bizi o aradağımız cenneten uzaklaştırmak istiyor. Bizde cenneti arıyoruz hergün cenneti bazen tatil yaparak bulacağımızı sanıyoruz bazen içimizdeki büyüttüğümüz birk aşkla bulacağımızı sanıyoruz ama bunun adını koyamıyoruz. birine aşık oluyoruz ve onu öyle büyütüyoruzki içimizde sanki cenneti buluyoruz sanki ulaşılmaz bir insan yapıyoruz onu. Ama gerçekle yüz yüze gelince o cenneti bulamadığımızı anlıyoruz. biz insanoğlu cenneti ancak ölünce bulacağız tabi yeterliysek onun için dünyada bulamayacağımız bir şeyi arayarak takıntılı tutkularımızla nedn hayatımız mahvediyoruz.
çünki şeytan öle istiyor cenneti bulmayalım diye.