Etrafımdaki birçok insan hiçbir zaman ölmeyecekmiş gibi yaşıyor. Gülerken, ağlarken, başka bir insanın dedikodusunu yaparken, eğlenirken, sahip oldukları için hayıflanırken, hep olamadıklarını arzularken ya da sahip olduklarını delice savururken.. İnsanların egolarının bu kadar büyük olmasına çok şaşırıyorum. Yaşarken sanki bu sahip olduklarını sadece kendileri elde etmiş gibi yaşayıp, ne geriyi ne ileriyi hiçbir zaman düşünmüyorlar. Bilmeliyiz ki bize can veren bir güç var ve yine canımızı o güç alacak. İşte bu gücün farkında olan insanlarda Allah korkusu oluşuyor fakat farkına varamayanlar ya da farkında olup da kabullenemeyenler umursamıyor.

Hepimiz yaşadığımız şu güzel yaşamın değerini bilmeliyiz, değerini bilmek yalnızca eğlenmek ya da insani içgüdülerimizin bizi çektiği yönde yaşamak değildir. Değerini bilmek Allah için yapılması gerekenleri yerine getirmektir. Çünkü aslında Allah için yapılanlar bu dünyanın ve bizim iyiliğimiz için yapılan şeylerdir. Örneğin; fakirlere yardım etmek zekat vermek.. Bunu Allah için yaparız çünkü o bize bunu yapmamızı öğütler fakat bu sadece O`nun için değildir çünkü bize paylaşmayı öğretir, o an o insana bir yararı dokunur, herşey paylaşıldıkça çoğalır, gün olur birgün bu iyiliğin bir faydasını görürüz. Ya da oruç tutmak.. Bu da bize irademizi nasıl kullanabileceğimizi öğretir, zor durumlarda bize güçlü olabilmeyi öğretir, namaz kılmak hem içimizi rahatlatır hem şükretmemizi sağlar, hem de Allah`ı anmamızı..

Bu yüzden bu güzel hayatı yaşarken bazı şeyleri unutmamalıyız çünkü bunları unutmak kör olmaktır ve bilmeliyiz ki yaşarken sahip olduklarımızı her an kaybedebiliriz. Biraz daha maneviyatlı olmalıyız ki kötü şeylere karşı da daha hazırlıklı olabilelim.