İnsanlar doğdukları günden itibaren bir telaş bir uğraş bir gayret sarfederler. Dünyevi olarak kimi bu gayretin karşılığını alır, kimi ise alamaz. Dünya için yapılan gayretler ve kazanımlar ne kadar sınırlıda olsa insan için farketmez o gayretine devam eder. Mal, mülk, şan, şöhret için didinip durur. Bütün hayatını bunları elde etmek için harcar. Peki bu insan hiç arada bile olsa ya ben neyapıyorum, birazda ahiret için birşeyler yapsam, onun için gayret göstersem demez mi? Allah Kuranda Nazıat 35`de " O GÜN İNSAN UĞRUNDA GAYRET SARFETTİĞİ ŞEYİ HATIRLAR" der. Allahın dediği o gün, bir gün mutlaka ama mutlaka gelecek. Peki bunu bile bile hemde Allaha inanırken insanlar niye ahiret için gayret sarfetmezler. Şu iğreti hayatın içine dalıpta niye ahireti unuturlar? Bunu unutturan nedir acaba? Dünyada gözümüzü boyayan ışıltısına kapıldığımız iğreti hayat nedir? Dünyada en iyi ben yaşadım diyene getirdiği nedir? En iyisini ben yaşadım diyende ölmeyecek mi, ahirette yeniden dirilmeyecek mi, o yaptıklarından sorguya çekilmeyecek mi? O çok sevdiği iğreti dünyasından yanına birşey mi götürecek ki!!! Allah Kuranda Nazıat 38 ve 39`da der ki; " Ve iğreti hayatı yeğlemiş olan için, cehennem barınağın ta kendisidir. " Allah hepimizi iğreti hayatın büyüsünden ve cehennemin ateşinden korusun. O cehennem ki, sonsuzluk yurdu olduğunu unutmayalım.