< P> Uzun süredir görmediğim bir arkadaşımı gördüm geçenlerde. Zamanında beraber namaz kılıp, beraber Allah`ı anardık. Araya uzaklık girdi, zaman girdi. Birbirimizle haberleşememiştik. O gün gördüğümde sarhoştu, elindeki içki şişesini benden saklamaya çalıştı. İçki şişesini gördüğümü, saklamasının da gerekli olmadığını söyledim. Utanılması gerekenin ben olmadığını söyledim. Oturduk, konuştuk, ben de zaten genel olarak merak ettiğim soruyu ona da sordum, insanlar iman etmişken niye sonra değişiyor? Şeytan mı insanın aklını çeliyor? Nedir bu değişimin sebebi? < /P>
< P>
Bana söylediği şuydu; iman eden, Allah`ı çok anan insanlardan uzaklaştıkça, Allah`ı hayatının merkezine koymayan insanlarla beraber oldukça insanlar farkında olmadan bu geçici dünya hayatına kendini kaptırıyor. Allah`ı anması azalıyor, Kuran okumuyor, dini uygulamalarında da zayıflık baş gösteriyor. İlk başta günlük namazlarda aksamalar başlıyor ardından daha da azalıp hiç namaz kılınmıyor, Allah hiç anılmıyor. Beraber vakit geçirdiğiniz insanlar da sizi haramlara daha çok yaklaştırıyor. Sonuçta bir zamanlar Allah`ı, dini önemseyen insan gidiyor, yerine haramlara dalan, Allah`ı unutan bir insan geliyor. < /P>
< P>
Ona Kuran`ı terketmemesi gerektiğini, Allah`ı her an anmasının da kendisine yararı olacağını söyledim. Ayrıca utanılması gerekenin ben değil Allah olduğunu söyledim. < /P>