Bugün camiinin önünden geçerken bir cenaze aracı ile karşılaştık. Tabutu görünce arkadaşımın da benim de aklıma gelen aynı şey oldu: bizim de sonumuz bu....
Gerçekten de günlük yaşamımız devam ederken çok farkında olmayabiliyoruz ama çok fazla değil, kırk elli yıl sonra hepimizin bulunacağı durum o. Bu çok can sıkıcı gelebilir. Ancak bu gerçekolan. Bizler bu dünyada birer misafiriz. Ve hepimiz tıpkı diğer misafirler gibi vakti geldiğinde buradan ayrılacağız. Belki daha iyi (inşallah) belki de daha kötü, yeni bir mekana. Kalıcı olan mekana. Bunu  belirleyecek olan da bizim misafirliğimiz süresince gösterdiğimiz hal ve hareketler.
Bence unutulmaması gereken bir nokta bu. Hiçbirimiz birer spermden daha fazlası değiliz. O halde bizler kimler oluyoruz, nelerimize güveniyor, nelerimizden detsek alıyoruz da bizi yaratana karşı gelebiliyoruz?? Hangi hakla onun söylediklerini yerine getirmiyoruz.