Benim etrafımda gördüğüm tiplerden en yaygın olanı, kendini orta yolcu ilan eden sınıf. Bu tipler, Allah`a inanırlar, dinin gerekli olduğunu söylerler ama onun da bir sınırı olması gerektiğini savunurlar. Allah`ın indirdikleri ile kendi değerleri ve yaşam tarzları arasına bir çizgi çekerek bunu belirlerler. Örnek vermek gerekirse, genelde oruç tutarlar ama Ramazan dışında sanki Allah yokmuş gibi davranırlar. Arasıra cumaya gider, cenaze namazlarını kaçırmazlar. Normal hayatın akışında günlük namaz kılmazlar. Topluma ayak uydurmak adına içki içip, kumar oynayabilirler. İbadetin fazlasının uç olduğunu düşünürler, tebliğ onlara çok uzak bir kavramdır. Biraz ondan biraz bundan hayat felsefeleridir. Dinsiz değillerdir ama dinle çok içli dışlı olmak o çizilen çizginin üzerinde değildir. Herşeyin ortasının en geçerlisi olduğunu söylerler, bu söylemlerine paralel yaşarlar. Allah, din gereklidir ama birincil değildir onlar için. Tam olarak Allah`ı ve onun isteklerini kavrayamazlar ya da işlerine gelmez. Yaptıklarının kendilerine yeteceğini, Allah`ın ahirette günahlarını affedeceğini düşünürler. Fazla dinle uğraşmanın insan psikolojisini bozduğunu iddia ederler, ibadetlerle ilgili erteleme yoluna giderler. Aile, iş, patron, çevre, karşı cins Allah`a tercih edilir. Onların dilekleri ile Allah`ın istekleri çatışsa, onları tercih ederler. Herkesi, kendilerini, hatta Allah`ı kandırdıklarını sanırlar. Siz de çevrenize bakın, böyle kendi çizgisini çizmiş orta yolcu bir çok insana rastlarsınız.