Genel olarak etrafımdaki insanlar Allah`a inanıyorlar. Bu insanlar inançlı bile olsalar tam olarak söyleyemedikleri şey şu; din din de bir yere kadar. İsterseniz birkaç diyaloğumdan bahsedeyim. Çocukluk ve gençlik yıllarında ailemizle yaş günleri kutladık, hepsi inançlı olmasına rağmen, bugünlük iç, senede bir gün dediler. Okula gittik, çoğu zaman, imtihanlarla cuma namazı çakışırdı. Sınav saatini değiştirelim dediğimizde, inançlı olmalarına rağmen öğretmenlerimizden tepki alırdık. İşe başladık, beraber Cuma kıldığımız adam Pazartesi günü bana şöyle diyordu -İçki içmediğini biliyorum ama yabancı misafirlerimiz var, onların hatrına bir iki birşey içelim. Arkadaş toplumuna girdik, hemen hepsi inançlı insanlardı, gel parasıyla fuhşa gidelim, kumara Kıbrıs`a gidelim dediler. Kız arkadaşımız oldu, ben de inanıyorum ama hiç değilse benimle buluştuğun haftasonları oruç tutma dedi. Zekatını verdin mi dediğim arkadaşım bana beş kuruş param yok derdi, en pahalı yerden giyinirdi. Hacca gitmeyi düşünüyor musun dediğim hemen herkes, daha çok erken, biraz hayatı yaşayalım derdi.
Aslında hepsi inanıyordu fakat dillerine gelipte söyleyemedikleri şuydu;bizde inanıyoruz ama din dinde bir yere kadar. Menfaatlerim ya da zevklerimle çakışırsa kusura bakma. Belki de ben yanılıyordum, inançlıyım demek, Ramazanda oruç tutmak arasıra Cumaya gitmek bile, onların mümin olması için yeterli değildi, Allah`ı ve O`nun dinini kavrayamamışlardı.