Bizi yaratan, dünyaya yerleştiren, akıl ve beden sahibi kılan Allah'a acaba gerektiği kadar yakınmıyız? Acaba O'na en son ne zaman dua ettik? O'na sadece bir takım sıkıntı ve felaketlerle karşılaşınca mı yalvarıyoruz? Yoksa O'nu sürekli anıyor muyuz? Dua ettiğimizde O'nun bize çok yakın olduğunun, bizim fısıltıyla söylediğimiz her sözü işittiğinin bilincinde miyiz? O'nun tüm insanların Rabbi olduğu gibi bizim de Rabbimiz olduğunu, hayattaki en büyük dostumuzun ve dayanağımızın O olduğunu, her şeyi öncelikle O'ndan dilememiz gerektiğini düşünüyor muyuz? Yoksa ...