Ümitsizlik ne kötü şey değil mi? Kapana kısılmış fare gibi bir o yana bir bu yana deliler gibi saldırmak koşmak bir çıkış yolu aramak en güzeli bence. Çünkü içindeki başaramamak korkusu, kapana sıkılmaktan daha kötü. En azından içinde kurtulabilme ümidi var. Aslında farelerin ölüm korkusu ya da başaramama korkusu yok. İşte bu olmadığından başarabilme olasılığı daha yüksek. Hani bir deyiş vardır "yüreğinden ne istiyorsan evren sana onun gerçekleşmesi için kapı aralar". Evreni boşverelim şimdi bizim acizlerle işimiz olmaz. Eğer kuvvetini aşan bir şey istiyorsan onu en büyük kudret sahibi Zülcelal`den istemek en mantıklısı bence. Kendisi de demiyor mu "ümitsizlik kafirlik alametidir"diye. Olana ve ölene çare yoktur derler demek ki gerçekleşmeyecek (Rabbimin izniyle) hiçbir şey yoktur. Yeter ki gönülden ve samimi olsun. Velhasıl kainattaki en küçük varlıklardan tut da en büyük varlıklar da sana örnek olabilir. Fare misali ondan vazgeçmeme dersini alabilirsin. Ama şunu da unutma. Bu olaydaki en büyük dersin aciz zannettiğin, pis ve çirkin zannettiğin fare bile sana ders veriyor olması daha enteresan değil mi? Rabbim ne büyüksün en güzeli de bana kendimden daha aşağı bir yaratıktan ders alamama kibrini vermemiş. O`ndan başka bir ümidimin olmayışı ne kadar güzel. Başkasından medet ummak acizken yine kendin gibi aciz olan bir yaratığa bel bağlamak ondan medet ummak ne kadar büyük ahmaklık. Rabbim bizi sensiz bırakma. Bizi ümitsizliğe düşmekten koru. Acziyetimi sana şikayet ediyorum Rabbim. Rahmetini bizden esirgeme. (Amin)