Vakit namazları olsun, Cuma namazı olsun, genel olarak camilerdeki insan profiline baktığımızda kentli kesimi daha az görüyoruz. Kentli kesim, günlük koşturmanın ve medyanın o kadar etkisindeki, adeta Allah`sız, ibadetsiz bir hayatın yaşanabilirliğin gösterilmesi çabasında. Yeni oluşturulan hayat tipinde ahiret hiç düşünülmüyor, sadece dünyada ne kadar kazanırım, bu kazandıklarımı ne kadar fuhşa dönüştürürüm en büyük dert olmuş kentli insanda.
Televizyon seyretme saatinin standartların çok üstünde (A.B.D den sonra, Avrupa`da seyredilme oranı en yüksek ülke Türkiye) olması,bilhassa onun etkisine girmeyi daha kolaylaştırıyor. Televizyon programlarının çok azı direk olarak Allah`a saldırıyor, çoğu dinin aleyhine birşeyler söylemiyor ama hemen hiçbirinde Allah`tan ve dinden bahsedilmiyor. İnsanlara gösterilen şeyler bazen Allah`ın istemediği haramları güzel olarak işliyor ve bunlar seyredenleri etkiliyor. Buradan çıkan sonuçlarla, insanlar ya Allah`ın istemediği haramlara sokuluyor ya da Allah hiç yokmuşcasına bir hayatın kalın çizgileri belirleniyor. Televizyon isteyerek veya istemeyerek insanları dinden ve Allah`tan uzaklaştırıyor. İnsan hiç Allah yokmuşcasına davranmaya başlıyor, köşe dönmeyi en büyük meziyetmiş gibi görüyor. Bunların toplam sonucunda da medyanın etkisinde daha az kalan kesim olan kırsal kesim kulluk vazifelerinde çok daha titiz davranıyor. Camilerde niye daha az kentli gördüğümüzün en en önemli nedeni medya ve kentsel koşuşturma olarak karşımıza çıkıyor.