Allaha şükür, uzun yıllardır kulluk vazifelerimi yerine getiriyorum. Çoğu insan gibi aldığım ilk dini eğitimlerle (ki hemen hemen hepsinin yalnış olduğunu sonradan kavradım) gelenekçi bir yapıda dine başlamıştım. Sonradan tanıştığım bir arkadaşım sayesinde aslında herşeyin ne kadar yanlış olduğunu, bütün doğruların Kuran`da bulunduğunu gördüm. Dinin asıl ve tek kaynağının Kuran olduğu anlaşılınca herşey çok daha netleşti. Böyle olunca eski benle yeni ben arasında dağlar kadar fark oluştu. Beni uzun süreden beri tanıyan ehlidünya arkadaşlarım, bunun modernleşmeyle ilintili bir değişim olduğunu savundular. Hatta hiç unutmam, bir arkadaşım uyguladığım dindeki değişikliği görerek şöyle birşey sormuştu: herşeye bir çare buldun şu sabah namazını da kılmasak ya da kalktığımızda kılsak olmaz mı? Aslında benim birşeye çare bulduğum ya da modern çağa ayak uydurma gibi bir derdim de yoktu. Kuran`da ne varsa onu uyguluyordum, bu olay tabi ki bir sürü insana yeni geliyordu ve dinin aslında böyle olduğunu kavrayamıyorlardı. Belki, modernitenin getirdikleri ile dinin uygulanması bazı yerlerde aynı sonucu veriyordu. Bu iki şeyin aynı yolda olması anlamında değildi ama sonuçları aynıydı. Gelenekçi islamda olan haremlik selamlık, Kuran`da yoktu aynı zamanda modern hayatta da yoktu. Böyle olunca Kuran`ı dinin tek kaynağı gören ve O`na göre yaşayanların hayatı, günümüz modern hayatının getirdiği yaşayışla bazen paralellik gösterdi. İnsanlarsa olayı din modernleşiyor diye algıladı oysa olay modernleşmek değil Kuran`a yönelmek ve O`na göre yaşamaktan başka birşey değildi. Yoksa kimsenin derdi Allah`ın dinini modern hayata uygulamak ya da dinde reform yapmak değildi. Gelenekçiliği, hurafeleri bırakıp Kuran`a sarılmak ve dinin tek kaynağının Kuran olduğunu söylemek reformsa ona birşey diyemem.