Bugün sıradan günümün sıradanlığı bulunduğum dolmuşa binen elli- elli beş yaşlarındaki türbanlı bir bayanla bozuldu. Dolmuşa binip yanımdaki yerini alırken boncuk boncuk yaşlar süzülüyordu yanaklarından. Ben içime dolan hüzünle ne yaşamış olabileceğini düşünürken o, şöfore; iki saattir beklediği ve dolmuşların durmadığı hakkında isyan ediyordu. Elbette bu değildi acısının dışa vurumu olan gözyaşlarının sebebi, büyük ihtimal bu üzerine tuz biber olmuştu. O an onun için yapabileceğim tek şey olan çantamdan çıkardığım selpağı uzatırken, telefonda bir akrabasının vefat haberini aldığını söyledi. Söylemek istediğim bir çok şey olmasına rağmen sadece başınız sağolsun diyebildim. Evet biliyorum geride kalanlar için büyük bir acı ÖLÜM. Yaşanılanlar gözünün önünden geçerken bir daha onun varluğını hissedemeyeceğini düşünmek ve hatta belki bir gün kendininde öleceğini hatırlamak... Ama unutmamalıyız ki bu bir son değil, aksine sonsuzluğa başlangıçtır. Ve hepimiz bir gün bu başlangıcı tadacağız.
Ne hata ya da hatalar yapmış olursa olsun herkesin içten, samimi pişmanlıklarla tevbelere ve `ölüm güzel şey` diyebilecek cesarette temiz amellere, niyetlere, kalbe sahip olması dileklerimle...
yazan: Pınar DUMRUL