Çocuklarımıza; Yüce Rabbimizi bir korku objesi olarak gösteren hurafeci anlayışın yerine, gerçek İslam’ı esas alan yani Yüce Mevla’mızın rahmetini, O’nun sevgi ve şefkatini esas alan anlayışı öğretmeliyiz. Yüce Allah’ın rahmetinin sınırsız olduğunu annelerimize bakarak anlayabiliriz. Onlar; bizi karınlarında uzun bir süre taşırlar, doğurduktan sonra da bir ömür boyu hep üzerimize titrerler, yemezler yedirirler, giymezler giydirirler, kırk yaşına gelsek bile yine de bizi düşünürler. Doyasıya yaşadığımız, duyu organlarımızla algıladığımız, sevgi ve şefkat timsali olan anne denilen bu varlığı; en uygun bir şekilde hayat sahnesine çıkaran, yavrusunu şefkatle okşayan o eli, o sevgi dolu bakışı, o hep “canım yavrucuğum” diye çarpan yüreği ve daha nice özelliği yoktan var eden, hem de bütün bu özellikleri gözle dahi görülemeyen bir embriyodan yaratan yüceler yücesi Allah’ın rahmeti, sevgisi, şefkati kıyas kabul etmeyecek kadar büyük değil midir? Rahmeti sınırsız olan Yüce Rabbimize ne kadar şükretsek, O’na ne kadar hamd etsek azdır. Yüce Allah bizi kendisine gereği gibi şükreden, anne babasına da iyi davranan kullarından eylesin, selam ve sevgilerimle..