Etrafımızda dini yaşayan insanlar olduğu gibi, kendinin bu dinden olduğunu söyleyip dini yaşamayanlar da var. Onlara sorsanız, sizin yaptığınızın yanlış veya abartı olduğunu söylerler. Aslında onlar, mensubu olduklarını samimi bir şekilde söyledikleri dinlerini tam kavrayamayan insanlardır. Zaten dini ve Allah`ı anlayabilseler böyle davranmazlar. Onlar için bu dinde bir eksiklik, bir eskilik, bir zorluk, bir anlamsızlık, bir günün koşullarına uymama, bir tam ne istediğini anlatamama vardır ama bunun yanısıra Allah`ın bir affediciliği vardır. Bu tip insanlar neredeyse Allah`a dini öğretmeye kalkıp (bizce haşa), dinin kendilerince eksik taraflarını da kendileri doldurmaya çalışırlar. Bazı şeyler, onlar için kulluk vazifelerini yapmak için yeterlidir. Kalbimiz temiz, onlar için sanki slogan bir kelimedir. Kalp temizliğinin ve iyi insan olmanın kulluk vazifelerinin karşılığı olduğunu sanırlar. Sabah yataktan kalkarken ve gece sütünü içip yatmadan önce yaptıkları dualar herşey için yeterlidir o zihniyet için. Kimseye zarar vermeden, dilenciye de verilen market alışverişinden kalan bozukluklar herşeyin hallolduğunun göstergesidir. Kabeye kadar zahmet etmeyip, buradaki birkaç türbeyi ziyaret veya kandillerdeki 7-8 camiiyi dolaşma turları nerdeyse hac vazifesini yapmış kadar önemlidir, hacca da elbette 100 yaşından sonra gidilecektir çünkü haccın gidişi değil de dönüşü kötüdür. Niye mi, hac dönüşü artık inzivaya çekilinicektir de ondan. Namazlara gelince, çok önemli bir ibadet olmayıp onun yerine duayla geçiştirilir, ayrıca bayramda, kandilde, cenazede kılınmıştır ya. Ayrıca en önemli ibadet çalışmaktır, çalışırken Allah korusun namaz filan kılınmaz, dinle ilgili konuşulmaz.

İşte bu tip insanlar, yaptıkları şeylerin çok doğru olduğunu savunup bunların gerçek din olduğunu söyleyecek kadarda fütursuzlardır. Dini yaşamadıklarından dolayı yaşadıklarını dinselleştirmeye çalışırlar.