İnsan kelimesinin farsçada manası “Unutan” anlamına gelmektedir. Halbuki insan, -bir kahvenin bile kırk yıllık hatrı vardır- atasözlerini üreten bir varlık olarak birçok şeyi unutmaz; kapısını kilitlemeyi, kredi kartının son ödeme tarihini, faturasını yatırmayı, sevgililer gününü, doğum gününü, kendisine yapılan bir yanlışı , v.b...

Bu kadar çok şeyi hafızasında tutan, dikkat eden insan, sanki kelime manasıyla alaksız gibi görünüyor. Fakat, aslında o kadar alakalı ve örtüşüyor ki; hayatını, bedenini, sahip olduklarını kime borçlu olduğunu, niçin yaşaması gerektiğini, ve de en kaçınılmazı olan ölümü tamamen unutuyor. Kısacası insan varlığının ana unsurlarını gözardı edip hayatın içinde kendi yarattığı dünyasının oyalanmalarıyla vaktini sarfetmektedir.

“ ... iğreti hayat onları aldattı. Onlar bugüne kavuşacaklarını unutmuşlardı. Ayetlerimize karşı direniyorlardı. Bugün de biz onları unutuyoruz.” Araf-51.

Ayette de anlatıldığı gibi Allah insanı o kadar dokunaklı bir şekilde uyarıyor ki, bunu gözardı edip farkında olmadan yaşamak ciddi bir umursamazlık gerektirir. Hayat koşuşturmacasının içinde sürekli oyalanacak uğraşlar bularak, hatta düşünmeye bile fırsatı olmadan ölmeyi bekliyoruz. “Ölmeyi bekliyoruz” diyorum çünkü; bu dünyadaki edinimlerimizin, ahıret inancının eksikliği durumunda, ölümle birlikte tamamen yararsız ve anlamsız hale geldiği için gerçekte yaptığımız şey ölümü beklerken oyalanmaktır.

Özellikle günümüzde insanın zamanını geçirebilmesi için neredeyse hergün yeni bir eğlence veya uğraş çıkmakta. İşte bu yüzden ölümü, ahıreti, Allah’ı unutmak kolaylaştı ve bilgi çağı diye adlandırdığımız günümüzle tezat oluşturacak bir şekilde insan düşünmeyi ertelemekte.

Şu gerçek her an gözümüzün önünde: “ Öleceğiz!”. Fakat unutuyoruz! Ve sonuçta şunu çok iyi bilmemiz gerekiyor ki nasıl biz öleceğimizi, Allah’ın bizi yeniden dirilteceğini unutuyorsak, o gün geldiğinde Allah da çok doğal olarak bizi umursamıyacak.