Nedense insanlar, Allah`ı, ençok imtahan edildikleri zamanlarda, kötü günlerinde hatırlıyorlar sonrada hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam ediyorlar. Başımdan geçen bir olayda da buna birebir şahit oldum; arkadaşımın kardeşi trafik kazası geçirdi, kötü şekilde yaralanmıştı, doktorların yaşama şansı vermediği adam, 1 hafta boyunca yoğun bakımda kaldı. O zamanlarda aradığım arkadaşıma ulaştığımda, şu anda namaz kılmaya ve dua etmeye camiiye gidiyorum demişti, doğrusu çok şaşırmıştım çünkü daha evvelden hiç namaz kılmadığını biliyordum, başlarına gelen bu kötü olayın onları değiştiriceğini ve Allah`a daha yakın olacaklarını sanmıştım. Aradan geçen bir hafta boyunca namazlarını hiç aksatmadan kıldığını biliyorum ayrıca sabahlara kadar dua ediyorlardı ama ne olduysa çocuğun iyileşmesiyle oldu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi eski hallerine döndüler. En son telefon konuşmamda zamanı olmadığı için kulluk vazifelerini yerine getiremediğni söyledi ve şöyle ilave de etti; akşam kardeşimin kurtulmasını kutlamaya içmeye gidiceğiz. Ne diyeceğimi bilemedim, telefonu kapayınca biraz Kuran okuyayım dedim, öyle bir şans ki karşıma şu ayetler çıktı; Lokman 32"Denizde, kara bulutlar gibi dalga kendilerini kuşattığında, Allah`a dini O`na özgüleyerek yalvarırlar. Fakat onları karaya çıkarıp kurtarınca, içlerinden sadece bir kısmı doğru yolu tutar. Bizim ayetlerimize ancak gaddar nankörler karşı çıkarlar. "
Alllah`ın ayetinde dediği gibi çoğumuz O`nu sadece başımız sıkıştığında mı anıyoruz yada kötü zamanımızda mı kulluk vazifelerimizi uyguluyoruz, bu bana ikiyüzlülük gibi geliyor, ne yazık. Arkadaşımın utanmaması için adımı yazmıyorum ama yazımı bitirdikten sonra onunla konuşacağım.