Türk insanının genel olarak profilini şöyle çizebiliriz; Allah`a inanan ama kulluk vazifelerini yapmayan ve bunları sürekli ileri tarihlere erteleyen bir zihniyet. Bunun içinde birçok nedeni sıralayabiliriz; insanların toplum psikolojisiyle hareket etmesi ve genelin ne yaptığına bakması, ikilem içindeki insanların ikilemde kaldıkları yollardan sadece birini seçmesi. Böyle bir durumda insan dinle ilgili olan şeylerle hayatın devamındaki şeyler arasında sanki bir seçme içindeymiş gibi hissediyor kendini, durum böyle olunca eğreti dünya zevkleri ağır basıyor ve din adeta uzun süreli bir şekilde buzdolabına konuyor. Din, sanki hayatın son yıllarında yaşanması gereken bir olgu durumuna konuluyor. Dinle ilgili, dini yaşayıpta kötü örneklerde gösterilip ortada son kalan vicdani kırıntılarda temizlenmiş oluyor. Bu tip insanlarda, dinle ilgili konular hayatlarında hiç konuşulmamaya özen gösteriliyor. Siz neden dinle ilgili konular açtığınızda karşı tarafın sizi dinlemediğini, konuyu değiştirmeye çalıştığını yada orayı terk ettiğini sanıyorsunuz ki? . Sırf bu yüzden. Din mümkün olduğu kadar hayatlarından uzak olsun istiyorlar. Bunun altında yatan en önemli nedense; Allah`a inanıyoruz diyorlar ama O`nun büyüklüğünü kavrayamıyorlar. Asıl halledilmesi gereken konuda bu, insanlara Allah`ı ve O`nun yüceliğini, ahirette yaptığımız herşeyin hesabını vereceğimizi kavratmamız gerekiyor. Ben umutluyum, her ne olursa olsun elimizde iyi bir kumaşın olduğunu (Ülkemizde inanan nüfus % 90 larda)düşünüyorum önemli olan onlara doğruyu ve Allah`ı iyi kavratabilmek...