Allah’tan Bağımsız Bir Hayat Alanı Yoktur

Göklerde ve yerde bulunan her varlık O’na muhtaçtır; her an O, hayata ve varlığa dair her işe müdahildir.” (Rahmân 29)

 

Varlığı var edeni hangi tasavvur varlığın dışına itme girişiminde bulunabilir ki? Madde ve mana ile onun yaratıcısı arasındaki bağı koparmaya çalışan yamuk zihniyet acaba nasıl işliyor?

İlahi hitap der ki: “Allah hayata her dem, her lahza, her mekân müdahildir.” Ama dünün ve bugünün eğri düşünceli insanı diyor ki: “(Eğer Allah varsa) O ancak kendi dünyasının yani göklerin hâkimi ve rabbidir. O bizim dünyamızda hiçbir işe müdahil değildir, ilgilen(e)mez” İşte insanlıkla yaşıt olan ‘ilahi olanı anlama problemi’ bu düşünce ekseninde dallanıp budaklanıyor: “Allah hayata müdahil midir, yoksa değil midir?” İnsanoğlu bu soruya ne cevap verirse versin o hakikatin pörsümesine, değişmesine sebebiyet veremez. Hakikat der ki:

 

“Allah, kendisinden başka ilah olmayan, mutlak diri, hayatın ve varlığın kaynağı ve dayanağıdır; ne gaflet basar O’nu ne de uyku…” (Bakara 255)

 

Laisizm der ki “Din vicdandadır, vicdana yaraşır. Hayatın dışındadır, yaşama; siyasete, ekonomiye, sanata, kadına ve erkeğe kısacası insanın aktif ve aktüel olarak içinde bulunduğu hiçbir şeye müdahil değildir, ilgilenemez.” Seküler akıl dini vicdana sığdırmayı başarmıştır(!) Ama bilmiyordur ki hayatın inşasını ve ihyasını hedefleyen hiçbir sistem vicdanlara hapsolamaz, zira teoriden pratiğe dökülemeyen söylem zaten hayatın dışındadır, ayağı yere basmaz bir ütopyadır. Ne komünizm, ne liberalizm ne kapitalizm… Hiçbir ‘izm’ uzantılı ideoloji sadece vicdanları tatmin etsin, vicdanlarda esir olsun, hayata asla karışmasın, hayata dair hiçbir aktif ve aktüel müdahalede bulunmasın diye ortaya çıkarılmamıştır. Hepsinin ortak hedefi hayata yani insana dair teoriler ve hedefler oluşturmaktır. Tüm ‘izm’ler bu hakikat üzere inşa edilirken, ‘izm’ler üstü bir hakikatin (İslam) var edicisi  olan Allah nasıl sadece vicdanlarda hapsolacak, varlığa hiçbir zaman müdahil olmayacak bir sistem var etmiş olabilir? Bu asla düşünülemez. İslam’ın amacı insanı daha iyi insan yapmaktır. Evet bu önce vicdanların inşasından geçer. Ama hayata aktarılmayan, pratikte uygulanmayan bir sistem asla İslam değildir.

Diğer yandan Deizm daha anlamsız bir amaçsızlıkla ısrarla şunu söyler: “Allah (eğer varsa) sadece evreni ve içindekileri var etmiştir. Ama sadece yaratmıştır, ötesine geçemez. İnsanların hayatına dair hükümler koyamaz, müdahil olamaz. Onların yaşam tarzları, düşünceleri, davranışları insanı ilgilendirir. Asla bunu sorgula(ya)maz.” Allah bu aşağılık ve ahmakça tasavvuru Kur’an’ın da eleştirir, yerine anlamlı ve amaçlı bir söylem oturtur. O der ki:

 

“Zira gökte de ilah olan yerde de ilah olan yalnızca O’dur; ve O her hükmünde tam isabet sahibidir, her şeyi bilendir.” (Zuhruf 84)

 

Allah’ın varlığa ve hayata müdahil oluşunu “Rab” ismi özellikle vurgular. Rab; kök manası itibarıyla ‘terbiye eden, eğiten’ manalarına gelir. Yine Rab için şu manalar verilmiştir: “Melik ve Mâlik, Kefil olan, Rızık veren, İhtiyaçları karşılayan, Koruyucu, Hükümran, Kanun koyan, Yöneten ve Düzenleyen.” (1) Bu manaların hepsi tek bir ortak payda altında birleşir o da: “Allah varlığa –özellikle insan hayatına– her an aktif ve aktüel olarak müdahildir.” Örneğin vahyin ‘inatçı, kafir prototip’ olarak sürekli gündeme taşıdığı Firavun mutlak tanrıyı inkar eden ya da kendini tanrı olarak gören bir insan değildi. Biz bunu Kur’an’dan öğreniyoruz:

 

“Nihayet ona o büyük mucizevi belgeyi gösterdi; fakat o yalanladı ve sert çıktı; sonra hışımla orayı terk etti; derken (adamlarını) topladı ve bağırıp çağırdı; üstelik (bir de) “Ben sizin en büyük rabbinizim!” dedi.” (Nâzi’ât 20-24)

 

Firavun adeta bu söylemiyle “Bu dünyanın mutlak iktidarı benim. Hükmü ben koyarım, yönetme makamı yalnız benim!” diyordu. O Allah’ın dünyanın yönetimine, ekonomisine, sanatına, eğitimine karışmasını istemiyor, O’nun sadece gökleri idare etmesi gerektiğini söylüyordu. İşte bu deist söylemin kadim bir örneğidir.

Bugünün ve buranın dünyasında yamuk tasavvur ve yanlış bakışa sahip olduğu için doğru ölçemeyen bir akıl mevcut. Örneğin bu akıl bir haber spikerinin ağzından şu sözlerle hayat buluyor: “Yolcu minibüsü ile otomobilin çarpışması sonucu oluşan feci kaza da şans eseri ölen olmadı.” Ya da başka bir örnek: “Kar yüzünden mahsur kalan dağcıyı oradan tesadüfen geçen bir çoban kurtardı.” Şans eseri veya tesadüfen… Bu kelimeler Allah yokmuş gibi konuşan bir aklın ürünüdür. Allah yokmuş gibi konuşmak… Galiba evrende bundan öte, bundan büyük bir suç olmasa gerek.

Sözün özü: O varlığa her an ve her durumda müdahil olan mutlak hükümdardır, zira:

 

“O, gökleri ve yeri altı aşamada yaratmış, ardından hükümranlık makamına kurulmuştur. O hem toprağa giren ve oradan çıkan her şeyi; hem de gökten inen ve onda yükselen her şeyi bilir. Nerede olursanız olun, O sizinle beraberdir ve Allah bütün yaptıklarınızı görmektedir.” (Hadîd 4)

 

Yine O’ndan bağımsız hiçbir yaşam alanı yoktur:

 

“…O, karada ve denizde olan-biten her şeyi bilir; hiçbir yaprak düşmez ki O bunu bilmesin; yerin derinliklerinde bir tek tohum, yaş-kuru hiçbir şey yoktur ki O’nun apaçık yasasına dahil olmasın.” (En’âm 59)

 

(1) Mevdudi, “Tefhimu’l Kur’an” Fatiha Suresi, açıklama 3.Not: Mealler için M. İslamoğlu’nun “Hayat Kitabı Kur’an” adlı eseri kullanılmıştır.


About the Author
Author

ariamoneva

Comments (1)
  • Avatar

    Mürüvvet Çalışkan May 2 2013 - 06:21 Reply

    “İzimler” Hümanist aklın ürünüdür ve sınırlayıp hapis ederler, Farkındaysanız, izmlere uyanlar için artık özgür iradeden söz edilemez .
    İzimler insanlığı bir kalıba döküp eritme hastalığıdır….
    İslamın çizdiği hudutlar bağlayıcıdır fakat fert fert özgürlüğün farklılığın, düşüncenin serbest olduğu kısaca iradeyle seçme özgürlüğünün yaratan tarafından insana verildiği yegane sistemdir. ALLAH BİZE ZULM ETMEZ BİZ önce KENDİ KENDİMİZE ve etrafımıza zulm ederiz.
    Her tür zulumden Rabbe sığınırım.

Leave a reply

Name (required)

Website